Home » Educatief » Petrus.nu

Petrus.nu

Wie kinderen heeft en ze wil opvoeden voor de Heere, staat onder meer voor de uitdaging om ze vertrouwd te maken met de Bijbelse boodschap. Onze woorden zijn betrekkelijk, maar Gods Woord is altijd geldend en volledig betrouwbaar. God Woord alleen kan ‘een licht zijn op ons pad’ en ook op dat van onze kinderen en daarom is het zaak dat ze dit ‘licht’ al op jonge leeftijd weten te gebruiken. Het geven van Bijbelonderwijs in de thuissituatie is niet alleen haalbaar voor ouders die veel Bijbelkennis hebben of die creatief ingesteld zijn, maar voor iedereen die de noodzaak hiervan inziet en vanuit die impuls en de liefde tot God aan de slag gaat. Hoewel het gebruik van hulpmiddelen, handreikingen en je eigen creativiteit zeker een belangrijke rol kan vervullen, blijft het belangrijkste dát we als ouders iets doen en niet hóe wie iets doen. Al doende kom je er vanzelf achter hoe je verder moet.

Hierbij het resultaat van het laatste ‘Bijbelstudieproject’ wat we als gezin in het najaar van 2013 gedaan hebben. Het speelt zich af rond de eerste brief van de apostel Petrus. Al onze kinderen (17, 15, 9 en 5 jaar oud) deden mee. Dat was een uitdaging, want onze oudste twee  kinderen weten inmiddels hoe Bijbelstudie in z’n werk gaat, maar de jongste twee hebben nog een andere manier van aanbieden nodig en soms ook ander onderwijs. Wij zijn vast niet de enige ouders die zoeken naar mogelijkheden om met het hele gezin Bijbelstudie te doen. Vandaar dat we dit idee willen delen.

Al een dag van te voren lazen we samen het gedeelte voor wat we de dag erna dieper zouden bespreken en ieder kind kreeg dan een opdracht mee. Voor de oudsten was dat vaak iets om op te zoeken (verwijsteksten, grondwoord, feiten) of iets om alvast over na te denken. Voor de jongsten was dat meestal een kleuropdracht van een aantal plaatjes die bij het bijbelgesprek als signaalplaat zouden fungeren. Tijdens het Bijbelgesprek lazen we het gedeelte nogmaals (iedereen die kan lezen, kan hierin een rol hebben) en ik (Bastin) leidde vervolgens het gesprek over thema’s die in het gedeelte naar voren kwamen. Gaandeweg vulden we elkaar aan. Alles wat de kinderen aan kennis, info of tekeningetjes inbrachten, kreeg een plekje in het gesprek. Door de inbreng van ieder kind te spreiden, bleven ze de hele tijd (30 tot 45 minuten) betrokken. We sloten steeds af met gebed, waarin ieder een inbreng kon hebben. Naast de eettafel kwam een grote plaat papier op de muur te hangen, waar we tijdens het bijbelgesprek dingen op schreven die we wilden onthouden en waarop ook alle tekeningetjes werden geplakt. Twee keer moest de plaat vergroot worden, omdat we meer plek nodig hadden. En zo groeide de plaat mee met de gesprekken.

Het was leuk om te zien welke functie de plaat al werkende weg kreeg. Tijdens de maaltijden raakten de gesprekken soms even een thema wat we al besproken hadden en dan legden we samen even die link. Zo ontdekten we (opnieuw) dat Bijbelkennis niet los staat van het alledaagse leven. Als je de woonkamer binnenstapte, zag je de plaat ook gelijk hangen. Dat leverde een aantal leuke gesprekken op met mensen over Bijbelonderwijs in het gezin.

Binnenkort rollen we plaat op en bergen we hem op in de kast, naast andere dingen die we ooit gemaakt hebben. We bewaren dit soort dingen graag, omdat we weten dat er momenten zullen komen dat we tegen elkaar zeggen: ‘Daar hadden we toch een keer een plaat over gemaakt?… Even halen.’ Onze Bijbelgesprekken zijn geen diepgaande woordstudies geworden, maar met z’n zessen hebben we wel begrepen wat de strekking van dit bijbelboek was. Het waren (gezellige)gezinsmomenten, die we niet zullen vergeten. Daar gaat het om. En daarom gaan we ook verder, steeds weer zoekend naar wegen om Gods Woord bij de kinderen te brengen. We hopen dat dit verhaal alle ouders die dit lezen zal motiveren en bemoedigen om dit ook te (blijven) doen. We hebben als ouders deze onderlinge bemoediging nodig. Laten we contact maken met elkaar als daar behoefte aan is!